a

Facebook

Twitter

کپی رایت 2017 سبل السلام.
تمامی حقوق محفوظ است.

9128721982

تماس برای مشاوره رایگان

اینستاگرام

تلگرام

جستجو
فهرست
 

ویژگی های حضرت ابراهیم علیه السلام

گروه فرهنگی تبلیغی سبل السلام > مقاله  > ویژگی های حضرت ابراهیم علیه السلام

ویژگی های حضرت ابراهیم علیه السلام

یکی از پیامبرانی که مقام و منزلت بسیار بلندی نزد خدای متعال دارد حضرت ابراهیم علیه السلام است که بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله مقامش از سایر پیامبران بیشتر است،و علت این مساله این است که ویژگی هایی داشته که او را به این مقام رسانیده است.

اولین ویژگی ایشان را خدا این گونه معرفی می کند؛ (ابراهیم خود یک امت بود)؛ «اِنَّ اِبْراهِیمَ کانَ اُمَّهً».

همانطور که حضرت امام خمینی در مورد شهید بهشتی فرمودند:

ملت ایران در این فاجعه بزرگ هفتاد و دو تن بی گناه بعدد شهدای کربلا از دست داد.

بهشتی مظلوم زیست، مظلوم مرد و خار چشم دشمنان اسلام بود.

بهشتی مثل یک ملت بود برای ملت ما.

این جمله خود گویای عظمت و بزرگی مردی است که تمام توان علمی و قدرت اجرایی و بالاتر از آن، آبرو و حیثیت و عمر و جان خود را برای انقلاب مصروف داشت و در این راه از هیچ چیزی دریغ نورزید.(۱)

در این که: چرا نام «اُمّت» بر «ابراهیم» گذارده شده، مفسران نکات مختلفى ذکر کرده اند که: چهار نکته از آن قابل ملاحظه است:
الف ـ ابراهیم، آن قدر شخصیت داشت که به تنهائى یک امت بود، چرا که گاهى شعاع شخصیت انسان آن قدر افزایش مى یابد که از یک فرد و دو فرد و یک گروه فراتر مى رود، و شخصیتش معادل یک امت بزرگ مى شود.
ب ـ ابراهیم، رهبر، مقتدا و معلم بزرگ انسانیت بود، و به همین جهت، به او «اُمّت» گفته شده، زیرا امت به معنى اسم مفعولى به کسى گفته مى شود که مردم به او اقتدا کنند و رهبریش را بپذیرند.
البته، میان این معنى و معنى اول، پیوند معنوى خاصى برقرار است، زیرا کسى که، پیشواى صدق و راستى براى ملتى شد در اعمال همه آنها شریک و سهیم است و گوئى خود، امتى است.
ج ـ ابراهیم، در آن زمان که هیچ خداپرستى در محیطش نبود و همگى در منجلاب شرک و بت پرستى غوطه ور بودند تنها موحد و یکتاپرست بود، پس او به تنهائى امتى و مشرکان محیطش امت دیگر بودند.
د ـ ابراهیم، سرچشمه پیدایش امتى بود، و به همین سبب، نام امت بر او گذارده شده.
و هیچ اشکالى ندارد که: این کلمه کوچک یعنى «اُمّت» تمام این معانى بزرگ را در خود جمع کند، آرى «ابراهیم» یک امت بود، یک پیشواى بزرگ بود، یک مرد امت ساز بود، و در آن روز که در محیط اجتماعیش کسى دم از توحیدنمى زد او منادى بزرگ توحیدبود.(۲)
در اشعار عرب نیز مى خوانیم:
«لَیْسَ عَلَى اللهِ بِمُسْتَنْکِراَنْ یَْجَمَع الْعالَمَ فِى واحِد!»
(از خداوند عجیب نیست *** که جهان را در انسانى جمع کند!)

دومین ویژگی او بنده مطیع خدابود؛ «قانِتاً للهِ»

سومین ویژگی ا:او همواره در خط مستقیم «الله» و طریق حق، گام مى سپرد)؛ «حَنِیفاً»

چهارمین صفت :او هرگز از مشرکان نبود و تمام زندگى و فکر و زوایاى قلبش را تنها نور «الله» پر کرده بود «وَ لَمْ یَکُ مِنَ الْمُشْرِکِینَ».

و بارزترین ویژگی او اینکه او مردى بود که همه نعمتهاى خدارا شکرگزارى مى کرد؛ «شاکِراً لِاَنْعُمِهِ».و پس از بیان این اوصاف پنجگانه به بیان پنج نتیجه مهم این صفات پرداخته، چنین مى گوید:

۱ ـ (خداوند، ابراهیم را براى نبوتو ابلاغ دعوتش برگزید)؛ «اجْتَباهُ»
۲ ـ (خدا او را به راه راست هدایت کرد) و از هر گونه لغزش و انحراف حفظ نمود «وَ هَداهُ اِلى صِراط مُسْتَقِیم».
;چرا که هدایت الهى همان گونه که بارها گفته ایم: به دنبال لیاقتها و شایستگی هائى است که: انسان از خود ظاهر مى سازد چون بى حساب چیزى به کسى نمى دهند.
۳ ـ (ما در دنیا به او حسنه دادیم)؛ «وَ آتَیناهُ فِی الدُّنْیا حَسَنَهً».
«حَسَنَه» به معنى وسیعش: هر گونه نیکى را در بر مى گیرد، از مقام نبوتو رسالت گرفته، تا نعمتهاى مادى، فرزندان شایسته و مانند آن.
۴ ـ (و در آخرت از صالحان است)؛ «وَ اِنَّهُ فِی الآخِرَهِ لَمِنَ الصّالِحِینَ».
با این که: ابراهیم از سر سلسله صالحان بود در عین حال مى گوید: او از صالحان خواهد بود، و این نشانه عظمت مقام صالحان است که «ابراهیم»(علیه السلام) با این همه مقام در زمره آنها محسوب مى شود، مگر نه این که: خود ابراهیم، از خدااین تقاضا را کرده بود: «رَبِّ هَبْ لِی حُکْماً وَ اَلْحِقْنِی بِالصّالِحِینَ»؛ (خداوندا! نظر صائب به من عطا کن، و مرا از صالحان قرار ده).(۳)
۵ ـ آخرین امتیازى که خدابه ابراهیم(علیه السلام) در برابر آن همه صفات برجسته داد این بود که: مکتب او نه تنها براى اهل عصرش که براى همیشه، مخصوصاً براى امت اسلامى یک مکتبالهامبخش گردید، به گونه اى که قرآنمى گوید: «سپس به تو وحى فرستادیم که از آئین ابراهیم، آئین خالص توحید، پیروى کن».
«ثُمَّ اَوْحَیْنا اِلَیْکَ اَنِ اتَّبِعْ مِلَّهَ اِبْراهِیمَ حَنِیفاً».(۴)
بار دیگر تاکید مى کند: (ابراهیم از مشرکان نبود)؛ «وَ ما کانَ مِنَ الْمُشْرِکِینَ».(۵)

در آیه دیگری خدای متعال این گونه از حضرت یاد می کند: (ابراهیم بردبار، بسیار مهربان، و متوکّل بر خداو بازگشت کننده به سوى او بود)؛ «اِنَّ اِبْراهیمَ لَحَلیمٌ اَوّاهٌ مُنیبٌ».(۶)

حلم یکى از صفات پسندیده و از فضایل اخلاقى محسوب مى شود که به نحو اکمل در وجود حضرت ابراهیم علیه السلام وجود داشت
——————————————
(۱).کتاب هنرمردان خدا ص۲۳
(۲).سوره بقره آیه ۱۳۵
(۳). سوره شعراء، آیه ۸۳٫
(۴).«حَنِیف» به معنى کسى است که، از انحراف به راستى و استقامت مى گراید

۵) تفسیر نمونه ج ۱۰، ص ۴۱۹٫

۶) سوره هود آیه ۷۵

بدون دیدگاه

دیدگاه خود را بنویسید